Er is geen fruit dat voor mij meer de belofte van de zomer inhoudt dan aardbeien. Ze roepen ook kinderherinneringen op. Mijn ouders, bij wie het tuinieren helemaal niet in het bloed zit, hebben toch jarenlang een hoekje in de tuin vrij gehouden voor een aardbeiveldje. Eens je de smaak en de geur van échte aardbeien geproefd hebt, kunnen de reuze-exemplaren van de winkel je niet meer verleiden.

Aan de oproep van Mich van ’t Uilenbos om zelf bio-aardbeien te komen plukken kon ik dan ook niet weerstaan. En zo dacht Rebecca, de mama van Moyra, er ook over. Ze kaapte haar dochtertje op vrijdagmiddag uit de kleuterklas om mee te trekken naar de boerderij. Gewapend met oude ijskreemdozen gingen we aan de slag om de rijpste exemplaren uit te zoeken. Dat was puur genieten, met de geur van aardbeien in onze neus middenin het prachtige groen van ‘t Uilenbos. En dan tevreden naar huis met de oogst. De ambitie om confituur te maken met de overblijvende exemplaren was duidelijk te hoog gegrepen. Na het weekend waren àlle aardbeien in de magen van mijn huisgenoten verdwenen. Jammer, want het receptje dat Rebecca bezorgde met de volgende commentaar klonk verleidelijk: “Recept om je gek van te eten: een mengsel van suiker, slagroom en mascarpone + meringue + bio-aardbeien van het uilenbos + frambozencoulis. Mooie presentatie en succes verzekerd, bijkomende kilo's ook, maar het aardbeienseizoen is toch zo kort ...“

Er is maar één oplossing: opnieuw gaan plukken. Ik kan het andere aardbeifans alleen maar aanraden!