Hoe levenskrachtiger het voedsel dat de mens tot zich neemt, hoe dichter hij staat bij de natuurlijke wijsheid die in alles verborgen zit.  Onze voorouders uitten dit op hun eigen onnavolgbare manier via tal van spreekwoorden en zegswijzen: zo uit het leven gegrepen, met een doodeenvoudige beeldspraak, maar vaak voor iedereen herkenbaar tot op de dag van vandaag.  Deze volkse wijsheid getuigt van een intuïtieve intelligentie en vindingrijkheid waar we de dag van vandaag heel wat van kunnen opsteken. 

Vandaag de dag wordt er steeds meer voedsel van zijn levenskracht beroofd door allerlei industriële bewerkingen.  Hierdoor verliest het zijn eigenheid, en zo verliezen degenen die het eten ook hun band met de bron waar al dit voedsel vandaan komt.  Dit ligt aan de basis van de culturele vervlakking waar de westerse wereld onder lijdt, en door de steeds verregaandere industrialisatie in toenemende mate ook reeds de rest van de wereld.  Deze vervlakking houdt vooral in dat we als mens vaak niet meer stilstaan bij de dingen.  Een brood komt van bij de bakker, vlees van bij de slager, gebruiksmaterialen komen uit de supermarkt.  Voor velen stopt daar het besef van herkomst.  Er is geen verbondenheid meer, zowel tussen mensen onderling als tussen mens en aarde.  Nou ja, het lijkt althans zo als we kijken naar het globale plaatje wat de media ons voorschotelt.  Maar toch is er nog waarachtigheid, en het leeft dichterbij dan je zou vermoeden.  Alleen al het feit dat je dit aan het lezen bent is daar een bewijs van.  We hebben ons niet helemaal laten vermorzelen door ons zelfgeschapen monster.  We voelen en denken nog als mensen, zoeken manieren om wat echt is te behoeden, te versterken.  En voor een deel slagen we daar ook in. 

Alles steunt op respect en dankbaarheid – respect voor onze medemens, respect voor de aarde en de natuur, dankbaarheid om alles wat ons gemaakt heeft tot de persoon die we geworden zijn, om alle lessen die we hebben mogen ontvangen, zowel goede als slechte.  Enkel zo kunnen we een gemeenschap vormen waarin iedereen meetelt.

Tarwe bevat gluten, die de eigenschap hebben om aan elkaar te kleven, samen te hechten.  Het Engelse woord ‘glue’ betekent lijm, en stamt mogelijks van hetzelfde woord af.  Tarwe is de lijm van de gemeenschap, dat is het althans honderden, zelfs duizenden jaren lang geweest, helemaal vanaf de sedentarisatie van de mens.  Het verbouwen van graan hield mensen samen, hield hen in leven, verschafte hen de mogelijkheid om op 1 plek te blijven wonen.  Dit is zo verlopen bij talloze culturen wereldwijd.  In onze streken was het niet anders: de boer zaaide, de landarbeider dorste, het kaf werd van het koren gescheiden, de molenaar vermaalde het, de bakker maakte er brood van, en het dagelijks brood was en is nog steeds 1 van de voornaamste voedselbronnen in onze cultuur.  Er zijn echter belangrijke verschillen tussen de bereidingswijzen van brood, die elk op hun manier de levenskrachtverhogende eigenschappen van het graan beïnvloeden. 

Meel:                        

Uitgaande van meel bevat het bekomen brood vaak nog maar een deel van zijn potentiële levenskracht – doordat de structuur van het graan wordt vernietigd, ‘vergeet’ het als het ware zijn identiteit; het wordt slap, beïnvloedbaar, ‘kneedbaar’.  Vele belangrijke stoffen gaan verloren bij het malen, maar volkoren tarwemeel is nog steeds een vrij krachtige grondstof om brood mee te maken – op voorwaarde dat het meel zo snel mogelijk wordt verwerkt.       

Wit meel bevat helemaal geen levenskracht meer.  Het is eigenlijk pure vulling, in zekere zin zelfs giftig voor het lichaam omdat het de darmen lui maakt.  Dit leidt tot algehele verslapping, niet enkel lichamelijk maar ook psychisch.  Het kan tot een vorm van apathie lijden, en tot inspiratieloosheid; een soort onvermogen om met nieuwe of vreemde informatie overweg te kunnen en los te breken uit vastgeroeste gewoonten. 

Graan:

De krachtigste manier om een graan te eten, is om het als geheel te gebruiken.  Dan bevat het nog alle energetische informatie, en versterkt het de structuur van het lichaam, uiteraard ook mede door de aanwezigheid van vezels.  In het graan slaapt de kiem van een nieuw leven – en deze kiem kan ook in de mens slapende ideeën laten kiemen.  Als de graankorrels worden kapotgekookt, gaat er echter weer een deel van de vermogens verloren.

Bij de Essenen, die Oost-Israel bevolkten ten tijde van Jezus Christus, hadden ze een manier gevonden om nog meer kracht uit hun granen te halen.  Zij lieten de tarwe eerst kiemen, vermaalden ze toen, kneedden de substantie en lieten die hard worden op verhitte stenen onder de woestijnzon.  Het ‘brood’ dat ze op deze manier bekwamen, bevatte nog alle stoffen en vezels, maar ook een enorme vitale kracht; tarwekiemen staan er ook volgens de huidige wetenschappelijke inzichten voor bekend een groot scala aan organische verbindingen te bevatten die essentieel zijn voor een gezonde stofwisseling.  En het pluspunt van dit alles: het is eigenlijk het meest eenvoudige type brood dat je kunt maken!  Levend voedsel – levend graan…

Essenenbrood: doe het zelf:

Neem enkele kopjes tarwekorrels (3 à 4) en laat deze kiemen op een goed verluchte plaats (bvb kiemtorentje).

Zij hebben een goede verzorging nodig: verwijder rottende of schimmelige korrels elke dag en zorg dat de vochtbalans ok is (permanent vochtig, maar niet doorweekt).

Na een 3 à 4 dagen zijn de korrels gekiemd (kiempje is dan ongeveer even lang als de korrel). 

Maal de kiemen fijn (in een blender of iets dergelijks)

Kneed 10 minuten grondig en vorm de massa tot een balkje of bol, wat je wilt.  Balkjes bakken wel makkelijker.

Leg het ‘broodje’ op wat bakpapier en laat 1 uur lang ‘bakken’ in de oven op 70°C.  Zorg dat het aan alle kanten open blijft.  Na 45 min even op zijn zijde leggen zodat de onderkant ook hard wordt.

Dan laten afkoelen en klaar is je krachtvoer.  En het ligt stralend te glimlachen naar je!