In de Tijd stond onlangs een interessant interview met Loretta Napoleoni, een Italiaanse econome, naar aanleiding van haar nieuwste boek “Schurkeneconomie. De duistere kanten van een nieuwe wereldorde”.  In dit boek beschrijft Napoleoni hoe de globalisering van ieder van ons een partner in crime heeft gemaakt. Nagenoeg alles wat we consumeren, is door de schurkeneconomie aangetast. Op de vraag of ze misschien niet gelooft in de kracht van consumenten via ethische consumptie en eerlijke handel, antwoordt ze dat die wel de moeite waard zijn, maar het globale probleem niet kunnen oplossen: “We moeten proberen de afstand tussen de producenten en consumenten zo klein mogelijk te houden. Mijn grootmoeder ging ’s morgens in Rome op de plaatselijke markt verse producten halen en de vis was voor de eigen kust gevangen. Maar vandaag is het aanbod veel te groot en kun je als consument het traject van de goederen onmogelijk opsporen. Soms kunnen de bedrijven het zelf niet meer achterhalen. Dus eten we zonder het te beseffen illegaal gevangen vis of of kopen we producten waar slavenarbeid aan te pas komt.”

Als je het mij vraagt zou Loretta zich goed kunnen vinden in de filosofie van Voedselteams.

Loretta Napoleoni – Schurkeneconomie. De duistere kanten van een nieuwe wereldorde – 2008, Nieuw Amsterdam Uitgevers, Amsterdam, 335 blz.

Bron: de Tijd, 20 december 2008