Het aandeel bakgraan op onze landbouwgronden is beperkt en grote partijen graan voeren we in uit Kazachstan, Roemenië en andere graanstreken. Niet dat onze gronden of ons klimaat ongeschikt zijn voor de graanteelt. Het zijn eerder de marktomstandigheden die het telen van regionaal graan hier tegenwerken. Deze en andere vaststellingen werden gemaakt tijdens de graanactiviteit van Voedselteams op 5 mei 2011.

Hoe levenskrachtiger het voedsel dat de mens tot zich neemt, hoe dichter hij staat bij de natuurlijke wijsheid die in alles verborgen zit.  Onze voorouders uitten dit op hun eigen onnavolgbare manier via tal van spreekwoorden en zegswijzen: zo uit het leven gegrepen, met een doodeenvoudige beeldspraak, maar vaak voor iedereen herkenbaar tot op de dag van vandaag.

Is er nog een toekomst voor het ambacht van de molenaar? Naarmate we molens zien opduiken in erfgoed programma’s, krijgen wij de indruk dat we het molenaarsambt alleen nog een nostalgische terugblik gunnen. Want hadden de dorpen van weleer niet bijna allemaal hun eigen maalderij? Nostalgie scherpt onze interesse. De molenaars van vandaag zijn echter bezig met de toekomst en daar willen we naar peilen.

Bij het begin van onze tijdsrekening zijn rogge en spelt de oudste broodgranen. Tarwe verschijnt pas later, wellicht ingevoerd door de Romeinen. Niet meteen om een grote rol te spelen want zelfs in de Middeleeuwen is er voor de teelt van tarwe een beduidend kleiner areaal dan voor rogge en spelt. Dat heeft te maken met ons toenmalig klimaat: rogge en spelt zijn meer winterhard dan tarwe.