Raymond Swijsen nam in 1978 het ouderlijke bedrijf over na zijn huwelijk met Els Verstraeten. Omdat het ouderlijke bedrijf een klein en sterk gemengd bedrijf was (rundvee, varkens en akkerbouw) werd het in de eerste jaren in bijberoep uitgebaat. Pas na de bouw van een nieuwe varkensstal voor zeugen en vetmesting in 1987 kon het bedrijf in hoofdberoep worden geëxploiteerd.

Tien jaar later werd het Swijsenhof opnieuw geconfronteerd met zijn kleinschaligheid. Gebonden aan de uitbreidingsstop, zowel in dieren als in grond (door te hoge grondprijzen in de nabijheid van de provinciehoofdstad Hasselt) diende het bedrijf te zoeken naar een alternatieve inkomensvorming. Deze werd gevonden in de rechtstreekse verkoop van hoevezuivel. Els is steeds sterk geïnteresseerd geweest in de verwerking van melk tot hoevezuivel. Na het volgen van een cursus, werd gestart met de productie van verse kaas, harde kaas, hoeve-ijs en boter. Els werkte toen nog fulltime buitenshuis als verpleegkundige.

De opstart van de zorgtak op het Swijsenhof was voor Els een mogelijkheid om haar beroep thuis uit te oefenen. De rechtstreekse verkoop van de hoevezuivel samen met de zorgtak gaven Els een fulltime tijdsbesteding en ook een zeker inkomen. Els gaf haar job op in maart 2000 en in juni 2000 zijn de hulpboeren van start gegaan op het Swijsenhof. Els bleef sociaal bezig met mensen waarvoor ze veel affiniteit heeft.