In ‘De Paradox van Parys’ in De Standaard van 29 april toonde Lorin Parys zich uiterst kritisch over moestuinen, stadslandbouw en regionale voedselplanning (link). Hij focust zich vooral op productie en efficiëntiewinst en maakt op die terreinen de vergelijking tussen de productie in moestuinen enerzijds en die van de grootschalige voedselproductie anderzijds. Parys zweert bij de lage kosten als criterium, om vervolgens stadslandbouw en eigen groenteteelt af te schrijven als baarlijke nonsens.

Afgelopen zondag sprak ik Dorien Knockaert op het festival Het Groene Boek, het jaarlijks rendez-vous voor wie het ecologische vraagstuk serieus neemt, te Brussel. Naar aanleiding van Doriens boek Goed Eten hadden we het over smaak, vegetarisme, informatieverstrekking op voedingswaren, indrukken van de landbouwsector op een buitenstaander, de romantiek achter eten ... Kortom een zeer gezellig gesprek dat op heel wat interesse en vragen kon rekenen van een grote groep toehoorders.

Als adolescent werd ik nog niet gemoraliseerd met het aantal likes op mijn facebook, maar met van die klinkende, boute zegswijzen. “Een koekje van eigen deeg krijgen” was één van de culinaire uit dit gamma. Een zegswijze die nog stamt vanuit de tijd dat het goedkoper en gezelliger was om je eigen koekjes te bakken. Het betekende zoveel als “iets krijgen dat oorspronkelijk bedacht werd door degene die het krijgt”. De betekenis van dergelijke zegswijzen zou ik vooral voelen, want werden meestal uitgesproken nadat het kwaad reeds was geschied.

Het wetenschappelijk rapport 'De transitie naar Leuven klimaatneutraal 2030' bevat voor het thema voedsel 7 doelstellingen, 17 strategieën en 46 acties. In onderstaande tekst zijn alle voedselvoorstellen uit het rapport opgenomen. Maar de tekst begint met een beschouwing over de gebruikte wetenschappelijke rekenmethode. Op het einde volgen nog enkele bedenkingen over het potentieel inzake systeemverandering van Leuven Klimaatneutraal 2030.

Persbericht-Lommel-22 maart '13

Beste redactie, beste schepen,

Het verkorten van de voedselketen is een oplossing voor veel problemen, je ziet de korte keten daarom opduiken in plannen van Europa, zijn regio's, steden en gemeenten. Vlaanderen heeft al sinds november 2011 een Strategisch Plan voor de Korte Keten. Dat is een belangrijke erkenning als innoverende landbouwpraktijk en het is als politiek statement nog altijd een voorbeeld voor andere Europese regio's. We zijn nu ruim een jaar later en we zien enkele sterktes en zwaktes bij de uitvoering.

In een interview met De Morgen stelt auteur Louise Fresco dat slow food wel zijn verdienste heeft maar geen oplossing biedt op wereldschaal, alleen al omdat het veel te duur is. Het is maar te zien hoe je het begrijpt.Voor oprichter Carlo Petrini moest slow food aansluiting vinden bij de volkse keuken en zelfs de cucina povera, de traditionele armenkeuken. Petrini veroorzaakte zelfs wat dispuut onder de Italiaanse communisten indertijd, omdat niet iedereen deze sociale relevantie van slow food goed begreep.